Όταν κατάλαβα ότι κι εγώ,
δεν είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη με κουρέλια,
Όταν κατάλαβα ότι κι εμένα ,
δεν μπορεί να με κινούν τα νήματα αόρατων ανθρώπων,
Όταν κατάλαβα ότι κι εγώ,
χάρη εις τον Θεό είμαι ένα κομμάτι απ΄ τη ζωή του Όλου,
ξεπέζεψα, κι απ’ το καλάμι της ζωής κατέβηκα και ξύπνησα,
κι άνοιξα διάπλατα τα μάτια και τ’ αυτιά μου,
και έβαλα σε εγρήγορση όλες μου τις αισθήσεις,
και έβλεπα και άκουγα, μα πιο πολύ αισθανόμουν,
κι έπαψα να δίνω αξία σε ότι βγάζει μάτι
και την καρδιά και την ψυχή έβαλα για κριτή μου,
και χώρισα τα πράγματα σε ότι αληθινά σημαίνουν
κι όχι γιατί είν’ ακριβά ή λάμπουν και γυαλίζουν.
(Οι πρώτοι στοίχοι του ποιήματος «Εναρμόνιση» από το βιβλίο «Μετάβαση»)
